با اینکه فقط سه روز از جشنواره فیلم فجر می گذره اما خستگی کار تو ستاد خبری جشنواره باور نکردنیه!از اونجایی که تا قبل از جشنواره فیلم فجر با توجه به جرح و تعدیل هایی که دچار بعضی فیلم ها شد به کیفیت فیلم ها خوش بین نبودم ، اما تو همین چند روز با دیدن ۲-1فیلم خوب حسابی غافلگیرم شدم.دیروز فیلم "سیزده 59"ساخته سامان سالور رو دیدم.فیلمی که با خوندن یک روایت یک خطی از فیلم تا قبل از دیدنش حدس می زدم باید کار متفاوتی باشه (یک جانباز در جبهه های جنگ دچار حادثه می شود و به کما می رود و بعد از چندین سال از کما خارج می شود ومشکلاتی برایش ایجاد می شود) به جرئت می تونم بگم تو یک ربع اول فیلم، فیلمبرداری بی نظیرمسعود سلامی غافلگیرم کرد حرکت دوربین و نوع قاب بندی هایی که انتخاب شده بود بسیار حرفه ای بود .اما نکته بعدی جدا از کارگردانی خوب سالور بازی بازیگران و انتخاب خوب انها بود .بازی پرویز پرستویی (سید جلال )وقتی بعد از چندین سال از کما بیرون میاد و بلند یا حسین می گه از سکانس های بسیار خوب این فیلمه یا وقتی از بیمارستان فرار می کنه و تو اتوبان های شهری که باهاشون غریبه است راه می ره بسیار لحظه های خوبیه .همینطور دیالوگ هایی که تو سکانس های اخر از زبون تک تک هم رزم هاش گفته می شه و اقرار می کنن که به هیچ وجه فکر نمی کردن بعد از جنگ انقدر همه چیز عوض بشه و بعضی هاشون انقدر از آرمان هاشون فاصله بگیرن."سیزده 59" از نگاه من فیلم بسیار خاص و تاثیر گذاری است .فیلمی که به راحتی  می توان تغییر نگاه سالور را در فیلمسازی متوجه شد .اینکه چقدر می شه به سینمای ایران امیدوار بود با دیدن این قبیل فیلم ها...